Categorie archief: Schrijvelarijtjes

Calimero, move over!

CalimeroIk ben dus onderweg. Al weet ik nog niet precies waarheen, vage contouren van iets dat op een pad lijkt, beginnen zich af te tekenen.

Sinds ik aan de weg naar mijn nieuwe toekomst aan het timmeren ben, fladdert er met grote regelmaat een woord mijn oren in: ‘schrijven’. Ja, schrijven, daar gaat mijn hart van open, dat weet ik wel. Maar ik ben het kwijtgeraakt; die flow, dat gevoel van verloren raken in de tijd. Toch? Al zo’n jaar of twee is er geen fatsoenlijke tekst meer uit mijn vingers gekomen, mijn creativiteit is gewoon opgedroogd. Toch?

Eén van de redenen dat ik me de afgelopen twee jaren steeds ongelukkiger ging voelen was dat mijn schrijfstijl niet meer aansloot bij de veranderde stijl van het bedrijf waar ik werkte. Ongetwijfeld een goede richting, maar niet de mijne. Het maakte me onzeker en dat werkt verlammend. Ergens deze week werd ik wakker met een heel vastberaden gevoel. Misschien voldeed mijn schrijfstijl niet meer aan de eisen van de omgeving waarin ik mij bevond, dat maakt mij nog geen zielenpiet die naar haar opgedroogde poeltje van creativiteit gaat zitten staren!! Acht jaar lang heb ik wel dingen kunnen schrijven die collega’s waardeerden, heb ik kunnen bloggen tot groot plezier van velen, heb ik voor J/M een reportage mogen maken, en onlangs heb ik Planet Jesse uitgebracht met veel positieve reacties als gevolg. Dus schop onder m’n eigen kont en weg met dat Calimero-gepiep.

En dan ben je ineens lid van Tekstnet, de beroepsvereniging van tekstprofessionals in Nederland en Vlaanderen. Maar dan wel voor ‘tekstschrijvers met kwaliteit’, vertelt hun website. Oh jee, toch die eierschaal maar weer opdiepen? Maar nee, creatief leven is voor moedige mensen, heb ik me laten vertellen, dus schouders naar achter, borst vooruit en op naar ‘Tekstnetwerken 2016‘, het tweejaarlijkse evenement van Tekstnet.

En wat een inspiratie! De openingslezing ‘Doe wat je het liefste doet’, de workshops, de gesprekken, de herkenning (ik ben niet de enige die het allemaal nog niet zo goed weet): een cadeau.

In de trein naar huis realiseer ik me: ik ben zeker (nog) geen ondernemer, ik heb nog veel te leren, maar op mijn toekomstige visitekaartjes houd ik een plekje vrij voor het woord ‘tekstschrijver’.

Calimero, move over!

Advertenties

Ik ben onderweg!

Gister las ik een column van Daphne Deckers over haar ‘nieuwe normaal’. De kinderen zijn het huis uit, en zij en Richard gaan een nieuwe periode in. Dat betekent even zoeken naar wat het nieuwe normaal  is. Een feest der herkenning!

Gaat Jesse op zichzelf wonen? Nee, dat niet. Hoe zelfstandig de Grote Vriendelijke Reus ook is, en al heb ik soms geen idee waar hij nu weer uithangt, hij blijft nog lekker een paar jaartjes thuis wonen. En toch ben ik op zoek naar mijn nieuwe normaal. Na 26 jaar trouw aan één werkgever, sta ik ineens op eigen benen. En dat voelt bijzonder goed, maar tegelijk heel vreemd. De eerste weken ben ik vooral bezig geweest met rust vinden. En dat dan op onze mooie plek in Italië. Een kabbelend meer, machtige bergen, zon en lekker eten; wie zou er niet rustig van worden? Inmiddels zit ik vol nieuwe energie en ga volle kracht vooruit. Nieuwe ervaringen opdoen, cursussen inplannen, congressen bezoeken. Om met Loesje te spreken: ‘Op naar een nieuwe toekomst, want die oude is allang passé’. Maar de column van Daphne deed me even terugblikken. Want ook dat hoort bij het inluiden van een nieuwe periode in je leven.

En dat zet me 26 jaar terug in de tijd. Net terug van mijn Italiaanse avontuur en op zoek naar werk. Via Randstad kwam ik als secretaresse terecht bij een groot bedrijf. Mijn hemel. Na zo’n lange tijd in Italië denk je dat je een hele stoere meid bent, maar daar voelde ik me ineens wel heel erg klein… Al die kerels die er allemaal hetzelfde uitzagen. Dacht ik. Toen. Inmiddels vraag ik me af of ik toen geen last had van een tijdelijke oogaandoening. Want die ene lange man met ringbaardje leek toch echt in de verste verte niet op die kleine man met dat ronde brilletje. En die statige heer met grijze haren zag er toch echt anders uit dan die kerel die de hele dag met doorgezakte rug liep te puffen en steunen.

Maar goed. De tijdelijke baan werd een vaste baan, de secretaresse werd assistente product management, assistente marketing en applicatiemanager van de kleurenmengmachines. Ik voelde me steeds iets minder klein worden en was als een vis in het water. Met z’n allen de millenniumbug te lijf? Geweldig! Een week lang door Frankrijk cruisen om bij winkeliers statistieken te dowloaden op superhippe floppy disks? Helemaal leuk! De stap naar applicatiemanager voor internet en intranet kwam toen Google nog een tweekoppig bedrijfje was in een garage in Californië. Als één van de eerste medewerkers kreeg ik een email-adres. Maar liefst 77 karakters lang, dat dan weer wel…

Toen de kans zich voordeed de stap te maken van de IT-kant van intranet richting de communicatiekant, greep ik die meteen. Nieuwe uitdagingen en kansen! De digitale kant bleef me trekken, maar langzaamaan ging het schrijven van artikelen een steeds groter onderdeel van mijn werk worden. Heerlijk! De liefde voor schrijven, die ik als kind al had gevoeld, bleek nog steeds te bestaan. De combinatie met het bedenken en uitrollen van internationale campagnes en het feit dat ik werkte met het leukste team ter wereld, maakte dat ik iedere ochtend weer fluitend mijn laptop openklapte. Zelfs toen de manager, de manager van de manager en de manager van de manager’s manager het bedrijf verlieten en het team tijdelijk stuurloos was, wisten we het schip moeiteloos de juiste kant op te navigeren. Tot het schip verpletterde op een rots en de bemanningsleden naar het hoofdkantoor werden verbannen. Toen ging er iets mis.

Twee jaar later durf ik wel te stellen dat ik niet zo goed gedij in ivoren torens, om het maar even optimistisch te benaderen. Misschien ben ik wel 26 jaar ouder, maar die creatieve, vrije geest is geen spat veranderd. Ik wil gewoon leuke dingen doen, mooie dingen neerzetten, met hart en ziel. Misschien niet zo gestructureerd, misschien niet volgens de procedure, maar wel met passie en enthousiasme.

Net als met kinderen die het nest verlaten, geldt dat ook hier: sommige dingen moeten gewoon gebeuren. In dit geval voel ik me zelf het kind, dat het nest heeft moeten verlaten. Omdat het tijd was. Een beetje nerveus, maar vol vertrouwen, loop ik de toekomst tegemoet. Ik heb nog even omgekeken, en zag dat er mooie dingen zijn gebeurd, maar dat ergens de paden elk een andere kant op zijn gegaan. Nu kijk ik vooruit. Geen idee waar ik heen ga, maar één ding is zeker: ik ben onderweg!

Ik ben onderweg

Niemand Weet Hoe Laat Het Is

PinkpopsmallVandaag is De Liefde Van Mijn Leven een halve eeuw jong. Een halve eeuw, waar ik een groot deel in heb mogen delen. Want niet alleen genieten we de laatste jaren van een leven samen, ook delen we een geschiedenis. Opgegroeid bij elkaar om de hoek, een boodschapje doen bij de Gruyter op het 5 Meiplein, snoepjes halen bij Jamin; wie weet, stond je voor me in de rij. Een ijsje halen bij Torino, naar school op de Telderskade, even kletsen met de tweeling van Wout Steenbergen. Zonder het toen te weten, moeten onze paden zich regelmatig gekruist hebben. Gelukkig heb ik je toen niet leren kennen! Nu heb ik de kans gehad mijn fouten te maken en domme dingen te doen zonder jouw liefde daarmee te verspelen. Nu heb ik de kans gehad de dingen te doen waardoor ik ben geworden wie ik ben, en de lessen te leren die ik nodig had om jouw liefde te koesteren toen ik eenmaal wel die kans kreeg.

We kunnen terugkijken op geweldig mooie, maar soms ook moeilijke en spannende jaren. Maar hoe moeilijk en hoe spannend ook, dankzij het nooit aflatende vertrouwen in elkaar, hebben we in alles onze weg gevonden. Maar vooral hebben we genoten, van grote dingen en van heel veel kleine dingen. Om met Youp te spreken: we hebben gedanst, we hebben gevreeën, we hebben gelachen en gespeeld met het vuur. Het leven is een schitterend feest en dat realiseer ik me zo verdomde goed nu ik voor jou een boek met bijzondere herinneringen heb mogen maken. De prachtigste foto’s zijn door mijn handen gegaan, de mooiste verhalen zijn vastgelegd. En net als bij alle mooie verhalen, hoop ik dat er nooit een eind aan komt.

Met jouw verjaardagsfeest en jouw verjaardagsboek wordt een halve eeuw afgesloten, maar het verhaal gaat door. En het goede aan dit verhaal is, dat we het samen kunnen vertellen. Niet alle gebeurtenissen in het verhaal zullen we zelf kunnen bepalen, maar de verhaallijn, de richting, de hoofdstukken, de sfeer; wij samen kunnen het vormen en kneden tot óns verhaal. Om bij Youp terug te komen: Niemand Weet Hoe Laat Het Is, maar wat ik wel weet is dat we op de drempel staan van een nieuw jaar, een nieuw hoofdstuk en staand op die drempel voel ik een rotsvast vertrouwen dat dit een heel mooi en vreselijk dik boek gaat worden, waar ik vreselijk van ga genieten.

Met heel mijn hart gun ik iedereen z’n eigen mooie boek met veel prachtige hoofdstukken, maar laten we vooral niet vergeten onze verhalen te delen en elkaars hoofdstukken aandachtig te lezen, want een verhaal is pas een verhaal als het gelezen en gedeeld wordt.

Op naar je 51e levensjaar, en vele daarna, op naar ons volgende prachtige hoofdstuk! En nu… moeten we dansen, moeten we vrijen, moeten we lachen en drinken vol vuur!

Leef toch je leven als het allerlaatste uur…

Je Lief

Wilhelmusjes

20140702-093109-34269538.jpg Ik ben verliefd op de Wilhelmusjes, lieve ‘musjes’ (het lijken meer kanaries, maar goed) die elk een zinnetje van het eerste couplet van het Wilhelmus op hun staart hebben. Nu ken ik het Wilhelmus natuurlijk van A tot Z uit mijn hoofd 😳 maar dat doet niet ter zake. Helaas zijn de Wilhelmusjes alleen verkrijgbaar op het station, en dan voornamelijk bij vette bekken als patat met een WK-soufflé bij Smullers of een WK-menu bij YamYam To Go. En dat is niet hoe mijn ontbijt er gebruikelijk uit ziet. Maar gelukkig is daar Kiosk!!! Ik bestel een dubbele espresso (dat is namelijk wél hoe mijn ontbijt er gebruikelijk uit ziet) en vraag bij welk product de Wilhelmusjes gegeven worden. Bij twee pakjes kauwgom. Nou, daar kan ik wel mee leven, dus ik neem twee pakjes kauwgum bij m’n espresso. Vraagt de aardige man: ‘Hoeveel kleintjes heb je thuis?’ Ik verdenk de man eerst nog van ongewenste toenadering, dus ik kijk ‘m verbaasd aan. Hij herhaalt zijn vraag: ‘Hoeveel kleintjes heb je thuis?’ Ik beantwoord de vraag maar: ‘Eh, drie…’ Stopt de beste man me drie Wilhelmusjes in de hand en fluistert me toe: ‘Sst, niemand zeggen, maar ik zou niet willen dat ik een ruzie tussen je kleintjes op mijn geweten heb!’ Ik verzeker hem dat ik het geheim niet door zal vertellen, bedank hem en ga er vandoor. Heb hem maar niet verteld dat ik ze lekker alledrie zelf ga houden en dat – by the way – één van die ‘kleintjes’ de 1 meter 90 nadert…. Bedankt meneer van Kiosk, ons geheimpje, ik zal het niemand zeggen…

Afscheid van een tijdperk

LCW04smallVandaag nemen we afscheid van een tijdperk. Een tijdperk van een gouden team, van een half woord is genoeg, van een helpende hand die er al was voor je er om had gevraagd. Geen beer te groot want samen sleepten we ‘m wel van de weg af, samen konden we alles overwinnen, wat de één niet wist vulde de ander wel in, wat de één niet lukte, pakte de ander wel op. Meisjes, het was één groot feest met jullie te werken. Bedankt voor al die keren dat we ons gek hebben gelachen, bedankt voor de keren dat jullie me hebben opgeraapt als ik weer eens over één of ander enthousiast projectje gestruikeld was. Ik zie mezelf nog staan in een kantoorgang met een vlaggenlijn van kleurkaarten, in tranen, omdat ik nog negen andere dingen moest doen maar mezelf dit had opgelegd, om maar eens één voorbeeldje te noemen. Als vanzelf waren jullie daar om me te helpen, altijd. Bedankt voor jullie vertrouwen, voor jullie vriendschap, voor alle gesprekken, voor het ongelooflijke teamgevoel.

Vandaag nemen we afscheid van een tijdperk, we nemen afscheid van elkaar als collega’s, maar we nemen geen afscheid van onze vriendschap.

Lieve meiden, jullie zitten in mijn hart, voor altijd. Dank jullie wel voor een geweldig ervaring.

En nu… een dag trappen, happen, en vanmiddag heffen we het glas. Op ons!

x

Helemaal de weg kwijt…

Ik ben regelmatig de weg kwijt. En dan doel ik niet op mijn geestelijke dwalingen, die zal ik een ieder besparen. Nee, letterlijk de weg kwijt. Ieder gevoel voor richting is mij volkomen vreemd. Als ik uit een winkel kom, loop ik gerust dezelfde route die ik gekomen ben weer terug, en bedenk pas na vijf minuten dat ik al die winkels al eens eerder heb gezien. In omgekeerde volgorde. En als ik ’s nachts heb geplast heb ik geen idee of ik linksaf (de veilige slaapkamer) of rechtsaf (een diep trapgat) moet. Meestal gok ik maar wat. Soms zit het mee, maar vaker zit het tegen. Lief heeft dan ook speciaal voor mij het traphekje weer van zolder gehaald, dat nog ergens tussen de oude wiegjes, loopstoeltjes en flessenwarmer lag te verstoffen. Hij weet sowieso goed met mijn beperking om te gaan. Na de eerste gezamenlijke autorit naar onbekende bestemming is Het Grote ANWB Wegenboek stante pede ingeruild voor een TomTom. De duurste, meest uitgebreide versie welteverstaan. Geen enkel risico! Maar als ik op de fiets zit, is er geen TomTom en geen Lief om me te redden. Zo vond ik mijzelf vanmorgen terug in de sloppenwijken van Leiderdorp. Ik had bedacht dat ik na een uurtje sportschool het best meteen die lekkere biefstuk voor vanavond kon gaan halen. Dus in plaats van de weg naar huis te nemen – die weet ik inmiddels; dat is linksaf! – ging ik rechtsaf, want daar ligt het winkelcentrum. Meestal. Op wonderbaarlijke wijze weet ik mij steeds weer met fiets en al in een zwart gat te manoeuvreren waar ik niet meer uit kan ontsnappen. Het enige dat mij dan rest is rond te blijven fietsen en de Hawkingstraling zijn werk te laten doen tot het zwarte gat verdampt. Gelukkig voor mij bevind ik me – tot nu toe – altijd in zwarte gaten die heel snel verdampen. Stel je voor dat ik 20 jaar onderweg ben. Leg dat thuis maar eens uit! Maar goed. Ook nu fietste ik binnen afzienbare tijd (tenslotte, wat is een uur of twee op een mensenleven?) het zwarte gat weer uit. Maar waarom draaien die verdomde dingen altijd? Ik vond mijzelf terug op een locatie die op de kaart overduidelijk LINKS van de sportschool lag, terwijl ik toch echt RECHTSAF was gegaan. En nee, niet drie keer rechtsaf, zover snap ik het ook nog wel. Kortom, vele kilometers later strompelde ik eindelijk bij de slager naar binnen voor de felbegeerde – en inmiddels welverdiende – biefstuk. Ik hoef niet uit te leggen dat ik op de terugweg niet voor de sluiproute heb gekozen. Wel ben ik thuis meteen achter de computer gekropen om een TomTom voor op de fiets te kopen. En ik heb meteen de nieuwste stem gedownload: die van Darth Vader. Als ik dan toch ooit nog eens in een zwart gat beland, weet ik in ieder geval zeker dat hij de weg kent.